Mięśnie wykonują każdy ruch — od unoszenia brwi do podskakiwania w górę. Robią to w bardzo prosty jest prosu sposób: kurcząc się zbliżają do siebie który ją p dwa punkty, jak na przykład dwie Kiedy rat, kości. Mogą one tylko kurczyć się, nie mogą natomiast wydłużać się. Tak więc za każdym razem, kiedy mięsień kurczy się, aby wykonać jakiś ruch, musi później być rozciągnięty do swej wyjściowej mięsień d długości przez inny kurczący się mięsień. Dlatego wiele mięśni dobranych jest w pary — zginacz służący zginaniu stawu sygnały i prostownik prostujący go. Nie wszystkie mięśnie wywołują ruch, niektóre kurczą prostujesz się, aby utrzymać jakąś część ciała w określonej pozycji bez ruchu. Napinanie mięśni izotoniczne służy wykonywaniu ruchów, napinanie mięśni izometryczne utrzymuje jakąś część ciała w bezruchu.
piątek, 27 marca 2015
JAK PRACUJĄ MIĘŚNIE
JAK PRACUJĄ MIĘŚNIE
Mięśnie wykonują każdy ruch — od unoszenia brwi do podskakiwania w górę. Robią to w bardzo prosty jest prosu sposób: kurcząc się zbliżają do siebie który ją p dwa punkty, jak na przykład dwie Kiedy rat, kości. Mogą one tylko kurczyć się, nie mogą natomiast wydłużać się. Tak więc za każdym razem, kiedy mięsień kurczy się, aby wykonać jakiś ruch, musi później być rozciągnięty do swej wyjściowej mięsień d długości przez inny kurczący się mięsień. Dlatego wiele mięśni dobranych jest w pary — zginacz służący zginaniu stawu sygnały i prostownik prostujący go. Nie wszystkie mięśnie wywołują ruch, niektóre kurczą prostujesz się, aby utrzymać jakąś część ciała w określonej pozycji bez ruchu. Napinanie mięśni izotoniczne służy wykonywaniu ruchów, napinanie mięśni izometryczne utrzymuje jakąś część ciała w bezruchu.
Mięśnie wykonują każdy ruch — od unoszenia brwi do podskakiwania w górę. Robią to w bardzo prosty jest prosu sposób: kurcząc się zbliżają do siebie który ją p dwa punkty, jak na przykład dwie Kiedy rat, kości. Mogą one tylko kurczyć się, nie mogą natomiast wydłużać się. Tak więc za każdym razem, kiedy mięsień kurczy się, aby wykonać jakiś ruch, musi później być rozciągnięty do swej wyjściowej mięsień d długości przez inny kurczący się mięsień. Dlatego wiele mięśni dobranych jest w pary — zginacz służący zginaniu stawu sygnały i prostownik prostujący go. Nie wszystkie mięśnie wywołują ruch, niektóre kurczą prostujesz się, aby utrzymać jakąś część ciała w określonej pozycji bez ruchu. Napinanie mięśni izotoniczne służy wykonywaniu ruchów, napinanie mięśni izometryczne utrzymuje jakąś część ciała w bezruchu.
MIĘŚNIE
W twoim ciele znajdują się dwa rodzaje mięśni: te, których pracę możesz kontrolować nazywamy dobrowolnymi, a te, które pracują bez naszej kontroli nazywamy mimowolnymi. Potrafimy kontrolować większość mięśni szkieletowych, to znaczy te, które poruszają poszczególnymi częściami ciała. Mięśnie, z których zbudowane jest serce, ściany naczyń krwionośnych i przewodu pokarmowego pracują automatycznie, bez naszej kontroli.
Mięśnie szkieletowe zawdzięczają swą siłę długim, cienkim, włókienkowatym komórkom rozciągającym się w nich od końca do końca. Mięśnie składają się z pęczków tych włókien otoczonych wspólną osłonką i przymocowanych końcami do kości przy pomocy twardych włókien zwanych ścięgnami. Niektóre mięśnie zawierają jedynie kilkaset takich włókien, inne wiele tysięcy.
Każde włókno mięśniowe zbudowane jest z taśm zwanych włókienkami mięśniowymi. Pod mikroskopem taśmy te są prążkowane i dlatego takie mięśnie nazywamy prążkowanymi. Widoczne prążki to właściwie naprzemiennie ułożone włókna dw u substancji — aktyny i miozyny i to właśnie w nich ukryty jest klucz do siły. którą posiadają mięśnie. Na sygnał wysłany z mózgu włókna miozyny i aktyny zbliżają się do siebie skracając mięsień. Kiedy mięsień skraca się, pociąga kości, wykonując ruch.
Mięśnie mimowolne występują w dwu rodzajach: sercowy i gładkie. Mięsień sercowy tworzy ściany jam serca. Bije ono automatycznie, a częstość uderzeń dopasowana jest do aktualnych potrzeb organizmu przy pomocy sygnałów chemicznych i nerwowych.
Mięśnie szkieletowe zawdzięczają swą siłę długim, cienkim, włókienkowatym komórkom rozciągającym się w nich od końca do końca. Mięśnie składają się z pęczków tych włókien otoczonych wspólną osłonką i przymocowanych końcami do kości przy pomocy twardych włókien zwanych ścięgnami. Niektóre mięśnie zawierają jedynie kilkaset takich włókien, inne wiele tysięcy.
Każde włókno mięśniowe zbudowane jest z taśm zwanych włókienkami mięśniowymi. Pod mikroskopem taśmy te są prążkowane i dlatego takie mięśnie nazywamy prążkowanymi. Widoczne prążki to właściwie naprzemiennie ułożone włókna dw u substancji — aktyny i miozyny i to właśnie w nich ukryty jest klucz do siły. którą posiadają mięśnie. Na sygnał wysłany z mózgu włókna miozyny i aktyny zbliżają się do siebie skracając mięsień. Kiedy mięsień skraca się, pociąga kości, wykonując ruch.
Mięśnie mimowolne występują w dwu rodzajach: sercowy i gładkie. Mięsień sercowy tworzy ściany jam serca. Bije ono automatycznie, a częstość uderzeń dopasowana jest do aktualnych potrzeb organizmu przy pomocy sygnałów chemicznych i nerwowych.
CYKL MIESIĄCZKOWY
Cykl miesiączkowy człowieka. Schemat powyżej ukazuje etapy cyklu miesiączkowego. Pojawia się po raz pierwszy, gdy dziewczynka wejdzie w wiek dojrzewania i występuje regularnie aż do około 50 roku życia.
Co miesiąc w organizmie kobiety zachodzą zmiany przygotowujące go do zapłodnienia i ciąży. Powtarzają się one regularnie dopóki nie nastąpi zapłodnienie lub nie nadejdzie przekwitanie (menopauza) oznaczające utratę zdolności rozrodczych kobiety, co następuje zwykle około 50 roku życia. Komórka jajowa powstaje w jajnikach i tam dojrzewa przez około 4 tygodnie, po czym opuszcza jajnik i przez jajowód dostaje się do macicy. Proces ten jest kontrolowany przez hormony, które jednocześnie przygotowują macicę na przyjęcie komórki jajowej. Jeśli nie nastąpi zapłodnienie, przygotowana wyściółka macicy złuszcza się, wywołując krwawienie miesiączkowe, zwane też okresem. Trwa ono kilka dni i zapoczątkowuje kolejny cykl miesiączkowy, w którym dojrzewa następna komórka jajowa. Jeśli zaś dojdzie do zapłodnienia, wyściółka jamy macicy rozrasta się tworząc łożysko, które zapewnia wymianę tlenu i innych substancji między matką a płodem i wydziela hormony, wstrzymujące dalsze cykle miesiączkowe.
Co miesiąc w organizmie kobiety zachodzą zmiany przygotowujące go do zapłodnienia i ciąży. Powtarzają się one regularnie dopóki nie nastąpi zapłodnienie lub nie nadejdzie przekwitanie (menopauza) oznaczające utratę zdolności rozrodczych kobiety, co następuje zwykle około 50 roku życia. Komórka jajowa powstaje w jajnikach i tam dojrzewa przez około 4 tygodnie, po czym opuszcza jajnik i przez jajowód dostaje się do macicy. Proces ten jest kontrolowany przez hormony, które jednocześnie przygotowują macicę na przyjęcie komórki jajowej. Jeśli nie nastąpi zapłodnienie, przygotowana wyściółka macicy złuszcza się, wywołując krwawienie miesiączkowe, zwane też okresem. Trwa ono kilka dni i zapoczątkowuje kolejny cykl miesiączkowy, w którym dojrzewa następna komórka jajowa. Jeśli zaś dojdzie do zapłodnienia, wyściółka jamy macicy rozrasta się tworząc łożysko, które zapewnia wymianę tlenu i innych substancji między matką a płodem i wydziela hormony, wstrzymujące dalsze cykle miesiączkowe.
środa, 25 marca 2015
Wspólne bieganie jest super!
Nie od dziś wiadomo, że człowiek jest istotą stadną. Widać to na każdym kroku - w szkole, w pracy, na uczelni. Inni ludzi dają nam bodziec do pracy, szczęście, radość.
Ostatnio pojawia się wręcz moda na zdrowy styl życia. Jesteśmy zasypywanie reklamami jakoby np. cukier nam szkodził. Firmy sportowe zachęcają do uprawiania sportu, bo przecież jest to łatwe i dobre dla nas.. a że przy okazji ktoś na tym zarabia.
Pamiętam gdy kilka lat temu zostałem zbombardowany pytaniami czy chcę z kimś pobiegać, zacząć biegać. Wtedy pomyślałem, że jest to głupi pomysł. Byłem zbyt leniwy. Postanowiłem pobiec najpierw sam kilka razy, aby się nie skompromitować. Spodobało mi się. Zacząłem biegać sam, dość często i z każdym treningiem widać było postęp. Polubiłem biegać sam. Tylko ja i moje słuchawki. Niedawno okryłem jak wielką przyjemnością jest wspólne bieganie. To nie tylko miło spędzony czas - to frajda móc porozmawiać z kimś o tym samym hobby. Biegać każdy potrafi, więc.. BIEGAJMY!. Naprawdę polecam wspólne bieganie. Spróbuj, bo warto.
Gdy 70% biegam z kimś nawet nie zauważam jak czas szybko mija. Teraz tak się odzwyczaiłem, że wolę biegać z drugą osobą.
TELEWIZJA
TELEWIZJA
Telewizja codziennie sprowadza świat do naszych domów. Wszelkiego rodzaju programy, od komedii sytuacyjnych do wiadomości, są pokazane tak wyraziście, że widzowie mają niemal poczucie jakby tam byli.
RADIOFONIA
Idea radiofonii sięga osiemdziesiątych lat XIX wieku, a jej autorem był niemiecki fizyk, Heinrich Hertz. Hertz odkrył, że duże iskry elektryczne wysyłają fale promieniowania elektromagnetycznego (str. 161) zwane falami radiowymi. Stwierdził następnie, że fale radiowe mogą wytwarzać prąd w innym obwodzie elektrycznym, odbiorniku. Wkrótce włoski wynalazca Guglielmo Marconi odkrył, że włączając i wyłączając obwód nadawczy, można przesyłać zakodowane informacje po falach radiowych do odbiornika. W 1901 roku przesłał w ten sposób wiadomość przez Atlantyk. Później nauczono się nastawiać odbiorniki na określone długości fal. Przed 1920 rokiem naukowcy znaleźli sposób przekształcania fal w fale imitujące dźwięk poprzez dodanie drugiego, mniejszego wzorca fal do głównej fali nośnej.
W 1926 roku szkocki wynalazca John Logie Baird zademonstrował sposób zamiany obrazu na zakodowany sygnał elektryczny poprzez skaningowanie linii w punkty światła. W 1929 roku Wladimir Zworykin zademonstrował kamerę z szeregiem małych ogniw, która reagowała na światło, wysyłając sygnał elektryczny (podobny jak we współczesnych kamerach telewizyjnych). Ten sygnał elektryczny można było następnie nadać pod postacią fal radiowych, wychwycić w odbiorniku, zdekodować i odtworzyć w formie obrazu w odbiorniku telewizyjnym. Obraz telewizyjny jest obecnie transmitowany przez sieć nadajników rozsianych po całym kraju. Sygnał można także odbić od satelitów w przestrzeni kosmicznej, dzięki czemu mamy telewizję satelitarną, lub przesłać kablami elektrycznymi, dzięki czemu dysponujemy telewizją kablową.
Telewizja codziennie sprowadza świat do naszych domów. Wszelkiego rodzaju programy, od komedii sytuacyjnych do wiadomości, są pokazane tak wyraziście, że widzowie mają niemal poczucie jakby tam byli.
RADIOFONIA
Idea radiofonii sięga osiemdziesiątych lat XIX wieku, a jej autorem był niemiecki fizyk, Heinrich Hertz. Hertz odkrył, że duże iskry elektryczne wysyłają fale promieniowania elektromagnetycznego (str. 161) zwane falami radiowymi. Stwierdził następnie, że fale radiowe mogą wytwarzać prąd w innym obwodzie elektrycznym, odbiorniku. Wkrótce włoski wynalazca Guglielmo Marconi odkrył, że włączając i wyłączając obwód nadawczy, można przesyłać zakodowane informacje po falach radiowych do odbiornika. W 1901 roku przesłał w ten sposób wiadomość przez Atlantyk. Później nauczono się nastawiać odbiorniki na określone długości fal. Przed 1920 rokiem naukowcy znaleźli sposób przekształcania fal w fale imitujące dźwięk poprzez dodanie drugiego, mniejszego wzorca fal do głównej fali nośnej.
W 1926 roku szkocki wynalazca John Logie Baird zademonstrował sposób zamiany obrazu na zakodowany sygnał elektryczny poprzez skaningowanie linii w punkty światła. W 1929 roku Wladimir Zworykin zademonstrował kamerę z szeregiem małych ogniw, która reagowała na światło, wysyłając sygnał elektryczny (podobny jak we współczesnych kamerach telewizyjnych). Ten sygnał elektryczny można było następnie nadać pod postacią fal radiowych, wychwycić w odbiorniku, zdekodować i odtworzyć w formie obrazu w odbiorniku telewizyjnym. Obraz telewizyjny jest obecnie transmitowany przez sieć nadajników rozsianych po całym kraju. Sygnał można także odbić od satelitów w przestrzeni kosmicznej, dzięki czemu mamy telewizję satelitarną, lub przesłać kablami elektrycznymi, dzięki czemu dysponujemy telewizją kablową.
LASERY I HOLOGRAMY
LASERY I HOLOGRAMY
Światło laserowe jest najjaśniejszym znanym światłem, jaśniejszym nawet od Słońca. Lasery tworzą wiązkę grubości ołówka, tak intensywną, że zdolna jest przebić dziurę w stali oraz tak prostą i wąską, że można ją skierować dokładnie na zwierciadło na Księżycu, 384 401 km od Ziemi.
ŚWIATŁO LASEROWE
W urządzeniu laserowym znajduje się rurka zawierająca mieszaninę gazów, takich jak hel i neon oraz płynny lub solidny kryształ rubinu. Lasery gazowe, na przykład lasery argonowe, dają wiązkę o słabej mocy do wykonywania delikatnych zbliżeń, np. operacji chirurgicznych oka. Lasery chemiczne wykorzystują ciekły fluorowodór w celu wytworzenia intensywnych wiązek stosowanych jako broń. Do rurki doprowadzone są dwie elektryczne końcówki, które wytwarzają iskrę elektryczną. Iskra dostarcza dodatkowej energii atomom materiału laserowego i pobudza je do wystrzeliwania fotonów — małych błysków światła. Fotony są wystrzeliwane przez materiał laserowy we wszystkich kierunkach, uderzając w inne atomy i pobudzając je również do wystrzelenia fotonów. Wkrótce miliardy identycznych fotonów poruszają się w rurce. Lustra na obu końcach odbijają fotony poruszające się w dół i w górę rurki, które przyśpieszają, poruszając się w przód i w tył raz za razem, a dołączają do nich kolejne fotony. Jedno z luster jest przeznaczone do przepuszczenia części fotonów, które po chwili przebijają się. Od razu laser wypuszcza intensywną wiązkę. Niektóre lasery wysyłają ciągłą wiązkę. Silne pulsujące lasery wystrzelają wiązkę w regularnych odstępach.
Światło laserowe jest najjaśniejszym znanym światłem, jaśniejszym nawet od Słońca. Lasery tworzą wiązkę grubości ołówka, tak intensywną, że zdolna jest przebić dziurę w stali oraz tak prostą i wąską, że można ją skierować dokładnie na zwierciadło na Księżycu, 384 401 km od Ziemi.
ŚWIATŁO LASEROWE
W urządzeniu laserowym znajduje się rurka zawierająca mieszaninę gazów, takich jak hel i neon oraz płynny lub solidny kryształ rubinu. Lasery gazowe, na przykład lasery argonowe, dają wiązkę o słabej mocy do wykonywania delikatnych zbliżeń, np. operacji chirurgicznych oka. Lasery chemiczne wykorzystują ciekły fluorowodór w celu wytworzenia intensywnych wiązek stosowanych jako broń. Do rurki doprowadzone są dwie elektryczne końcówki, które wytwarzają iskrę elektryczną. Iskra dostarcza dodatkowej energii atomom materiału laserowego i pobudza je do wystrzeliwania fotonów — małych błysków światła. Fotony są wystrzeliwane przez materiał laserowy we wszystkich kierunkach, uderzając w inne atomy i pobudzając je również do wystrzelenia fotonów. Wkrótce miliardy identycznych fotonów poruszają się w rurce. Lustra na obu końcach odbijają fotony poruszające się w dół i w górę rurki, które przyśpieszają, poruszając się w przód i w tył raz za razem, a dołączają do nich kolejne fotony. Jedno z luster jest przeznaczone do przepuszczenia części fotonów, które po chwili przebijają się. Od razu laser wypuszcza intensywną wiązkę. Niektóre lasery wysyłają ciągłą wiązkę. Silne pulsujące lasery wystrzelają wiązkę w regularnych odstępach.
wtorek, 24 marca 2015
Bieganie - analiza postępów #1
Zbliża się kwiecień, czas na krótkie podsumowanie. Ostatnio bardzo męczyła mnie kontuzja.. eh te piszczele. Na szczęście już to nie cholerstwo nie powraca - na razie. Ciężko jest wrócić do dawnej formy, szczególnie, że teraz jestem strasznie przewrażliwiony na punkcie każdego bólu. Nie zapominam o siłowni ;D Mięśnie "puchną", forma jest coraz lepsza hehe.
Niebawem wystartuję w jakichś zawodach na 5km, aby sprawdzić na jakim poziomie jestem. Dystans pięciu kilometrów jest bardzo przyjemny, bo można go powtarzać dość często - organizm szybko się regeneruje. Będzie 18 min? Trzymajcie kciuki.. ;D
Subskrybuj:
Posty (Atom)